Mijn weg.

Blog ingezonden door; Janneke de Wit ervaringsdeskundige 21-9-19

20 oktober 2015. Ik sta aan het begin van een lange weg. Als ik achter me kijk, zie ik mist. Stilstaan of teruglopen zijn geen optie meer. Voor me kijkend, zie ik op deze weg hoge bergen en diepe kloven. Ik begin voorzichtig te lopen, maar ik weet niet waar naartoe. Het voelt alleen en ik ben bang om te vallen. Ik kijk om me heen. Langs de weg staan mensen die handen reiken en bemoedigende woorden fluisteren, maar in mijn hoofd voer ik een eenzame strijd. Een strijd tegen gedachten die me proberen te weerhouden om een stap te zetten. Het is verwarrend, maar toch blijf ik voorzichtig lopen.

Met de stap die ik zet, begin ik te geloven in de woorden die mij toe worden gefluisterd: Je kan het, jij bent sterker! Onderweg kom ik andere mensen tegen. We delen onze gevoelens en bewandelen de weg hand in hand. Ik val, maar word meteen weer overeind getild. Zij vallen en ik praat ze overeind. We kijken voor ons en beklimmen de berg. De tocht is zwaar. Zo zwaar, dat we sommigen aan het einde achter ons moeten laten. We bereiken het eindpunt, kijken trots om ons heen en planten een vlag bovenop de berg.

16 juni 2019. Ik sta aan de start van de HM in Maastricht. Het startsein klinkt, ik beginnen te rennen, maar ik ken de weg niet. Het slimste is om gewoon te vertrouwen op de mensen die de weg weten. Dat dat het beste is, heb ik inmiddels geleerd. De eerste 10 kilometer voer ik een zware innerlijke strijd. Er komen veel gedachten voorbij, die proberen mij van mijn pad te brengen: ‘Dit haal je nooit, stop gewoon!’, ‘Je kunt dit niet, wat denk je wel.’. Met alle kracht die ik in me heb, probeer ik deze gedachten opzij te zetten.


Na 11 kilometer herken ik stukken weg, die ik eerder bewandeld heb. Ik herken ze niet alleen, in voel ze en ben met hen verbonden. Met deze weg deelde ik mijn gedachten en emoties. Mijn emoties zullen voor eeuwig een deel van deze weg zijn. Mijn maatje krijgt een klap van de wind die de kop opsteekt en zegt tegen me dat ze niet meer verder kan. Ik wil het eigenlijk niet, maar ik moet haar achterlaten. De laatste kilometers begin ik er zelf eindelijk in te geloven dat ik het eindpunt ga halen. Ik kijk om me heen en zie mensen die zwaaien en bemoedigende woorden schreeuwen. Inmiddels kan ik deze woorden voor waar aannemen en glimlach ik vriendelijk terug. Stap voor stap loop ik verder. Als ik de eindstreep gehaald heb, kijk ik achter me.

Achter me zie ik de weg die ik bewandeld heb. Niet één keer, maar twee keer. De cirkel is rond. Ik heb alles nóg een keer mogen voelen, mogen ervaren, maar nu in een hoger tempo. Het overleven van een zwarte periode uit mijn leven wordt nu bekroond met een prachtige medaille. Ik kijk voor me en zie waar ik het allemaal voor gedaan heb.