Eetstoornis zorg, wat vind jij belangrijk

Het laatste jaar is de zorg rondom het thema ‘anorexia’ in Nederland vaak in de media onder de aandacht gebracht. Hierbij kwamen onder andere de schrijndende verhalen van extreem lange wachttijden binnen de ggz, het feit dat jongens en meiden op een steedsjongere leeftijd al een eetstoornis ontwikkelen, uitbehandelde anorexiapatiënten en zeer extreme gevallen, zoals gedwongen fixaties, aan bod. 

Dit maakt dat er een landelijke werkgroep K-EET (ketenaanpak eetstoornissen) is opgericht. In deze groep werken mensen met veel kennis op het gebeid van eetstoornissen samen, om tot oplossingen te komen over hoe de zorg voor eetstoornissen anders kan.

Ik denk dat wij, hiermee bedoel ik mensen die momenteel te kampen hebben met een eetstoornis, mensen die een eetstoornis overwonnen hebben en de mensen die in afwachting van een behandeling zijn, hierin ook een stem hebben.

Tot dit inzicht ben ik gekomen, omdat ik laatst een artikel las, waarin stond dat eetstoornispatiënten niet wilsbekwaam genoeg zouden zijn om mee te beslissen over hun eigen behandeling. 

Met name het woord ‘wilsbekwaam’ stoorde mij heel erg. Het is naar mijn mening namelijk niet zo dat eetstoornispatiënten niet wilsbekwaam zijn. Ik zie het anders: Voor mensen met een eetstoornis is het op een bepaald punt in hun ziekte lastig om nog juiste (lees: gezonde) keuzes te maken, omdat hun gedachten door de ziekte overgenomen worden. Op dat moment hebben zij externen nodig, die keuzes maken die goed voor hen zijn. 

Een ander artikel dat ik las, ging over ‘gedwongen’ eten. Ook hier ben ik geen voorstander van. Dwingen werkt naar mijn mening averechts, omdat je eetstoornis je de hele tijd aanpraat dat andere mensen je alleen maar dik willen maken. Bovendien denk ik dat gedwongen eten en met name sondevoeding een traumatische ervaring kan opleveren. 

Waar ik een groot voorstander van ben, is een gedeelde verantwoordelijkheid in de behandeling, waarbij er uiteraard rekening moet worden gehouden met de ernst van de eetstoornis. Soms is het beginstadium namelijk zeker goed om de verantwoordelijkheid uit handen van de patiënt te nemen. Maar nooit geheel. 

Ik zou ervoor willen pleiten om de patiënt zelf ook verantwoordelijkheid te geven en met name ruimte voor het maken van gezonde keuzes, zodat hij/zij ook in de gelegenheid blijft om deze ‘gezonde’ kant aan te spreken. Hierbij vind ik het met name belangrijk om te praten met en luisteren naar de persoon in kwestie: Waar ben je bang voor? Wat zegt de E.S.? Klopt dit? Vanuit hier kunnen dan stappen gezet worden in de goede richting en kan de patiënt zelf steeds meer de verantwoordelijkheid terug in handen krijgen, als inderdaad de gezonde kant sterker wordt. 

Wat ik dus graag zou willen zien, is dat de patiënt meegenomen wordt in het verloop van de behandeling. Wat voor de een werkt, hoeft voor de ander niet te werken en ook gedurende de behandeling kan een bepaalde aanpak zijn werking verliezen, waarna er op een andere aanpak overgestapt moet worden. Kortom: Er moet goed naar het individu gekeken worden en constant gereflecteerd worden over het verloop van de behandeling.

Gelukkig gebeurt dit in het MUMC+  van Maastricht waar ik zelf in behandeling ben al, en merk ik dat dit heel fijn is en helpend is.

Wat ik echter mis maar zeker ook heel erg voorstander van ben is meerdere disciplines van  specialisten. Zo zou het goed zijn als er een team van specialisten, die ieder hun eigen specialisatie hebben (eetstoornis,  persoonlijkheidstoornissen, traumaverwerking, angststoornissen, autisme), samen zouden kunnen werken binnen een eetstoorniskliniek of -instantie.

Hierbij kan de focus naar mijn mening in het begin op het gewichtsherstel liggen en naar mate er wat gewichtsherstel heeft plaatsgevonden, kan er meer naar de onderliggende problematiek gekeken worden.

Korte lijntjes, een veilige omgeving en snel overleg, kortom: Een effectievere behandeling. 

Dit is hoe ik de zorg graag ingericht zou zien. 

Hoe zou jij het graag zien?

IMG_20191028_222823_800.jpg