Eetstoornis, waar ben ik?

Blog; ingezonden door Janneke de wit ervaringsdeskundige 28-9-19

Dat een eetstoornis ervoor zorgt dat je niet meer jezelf kan zijn, moge duidelijk zijn. Een eetstoornis komt namelijk niet uit de lucht vallen en heeft altijd een duidelijke functie. Welke functie dit is, kan per persoon verschillen. Misschien ben je bang om volwassen te worden en voor de verantwoordelijkheden die hierbij komen kijken of heb je een hele lage eigenwaarde. Een eetstoornis zorgt er in ieder geval voor dat je met deze vervelende en lastige gevoelens niet hoeft te dealen.

Hoe langer je aan de eetstoornis lijdt, des te meer raak je van je echte ‘ik’ vervreemd. Van nature ben je bijvoorbeeld een creatief iemand, die houdt van gezelligheid en mensen om zich heen. Een eetstoornis kan ervoor zorgen dat deze mooie eigenschappen, die jou maken tot wie je écht bent, naar de achtergrond verdwijnen. Door de hele dag alleen maar bezig te zijn met eten, gewicht en calorieën tellen, blijft er namelijk weinig tijd en ruimte in je hoofd over voor andere dingen. Je sociale contacten kun je niet meer goed onderhouden en ook je werk of school lijden onder jouw ziekte. Je raakt ondergesneeuwd door de eetstoornis en weet niet meer wie je bent en wat je leuk vindt.

Hiermee heb ik ook te maken gehad. Het eens zo vrolijke, stralende meisje dat genoot van het leven en een groot sociaal netwerk had, werd een afgestompte persoon die de hele dag met bewegen, eten en andere dwangmatige zaken bezig was. Ik dacht hierin de controle te vinden, maar dit was slechts schijn. Ik was namelijk een marionettepop geworden, die moest dansen naar de pijpen van de eetstoornis en de dwangstoornis. Iedere dag opnieuw hetzelfde ritueel: Sporten, poetsen en te weinig eten. Mijn kernovertuiging was dat ik ‘niet goed genoeg’ was en dat ik niet onvoorwaardelijk mocht leven.

Ik moest aan allemaal regeltjes en eisen voldoen om te ‘mogen leven’. Alles moest en niks mocht, want ik was het gewoon niet waard. Ik was het niet waard om een t- shirt voor mezelf te kopen, ik was het niet waard om stil te zitten, ik was het niet waard om voldoende te eten, ik was het niet waard om een gezond gewicht te hebben, etc. Als ik in de stad in een ‘gekke bui’ spontaan een sportshirt kocht, kreeg ik in de volgende winkel dusdanig veel spijt, dat ik het shirt met een slap smoesje terugbracht naar de winkel waar ik het gekocht had, want geld uitgeven aan mezelf was een echte ‘no go’.

Deze eisen en regeltjes zijn er niet opeens, maar sluipen erin. Het gaat van kwaad tot erger. Hoe meer je luistert naar deze kritische kant in jezelf luistert, des te meer ga je deze irreële zaken geloven. En hoe meer je hierin gaat geloven, des te meer raak je ondergesneeuwd en vervreemd van jezelf.

Bij mij heeft dit jaren en jaren geduurd, totdat het niet meer leefbaar was. Mijn mooie appartement moest ik vaarwel zeggen, om terug bij mijn ouders te gaan wonen, die mijn dwangen onder controle probeerden te houden. Op mijn werk, waar ik zoveel voldoening en plezier uithaalde, moest ik me ziekmelden. Het was nu tijd om aan mezelf te gaan werken en opnieuw te leren leven. Ik moest mijn overtuigingen resetten, mijn dwang en eetstoornis met de harde hand de mond snoeren en gaan geloven dat ik het net zoals alle anderen waard was om onvoorwaardelijk te leven. Wat ik hiervoor moest doen? Dingen die voor anderen heel normaal zijn: Kleding kopen, thee drinken op een terras, een boek lezen, voldoende eten, een normale relatie met sport en beweging opbouwen en opnieuw ontdekken wie ik was en wat ik in het leven wilde bereiken. Kortom: Lief zijn voor mezelf.

Op dit pad heb ik nu de eerste stappen gezet. Ik kan zeggen dat het best onwennig en stiekem ook wel als een uitdaging voelt. Van nature ben een krachtig en sterk iemand, maar ik leek heel lang niet opgewassen tegen de kracht van de eetstoornis en dwang. Nu MOET ik mijn krachten goed benutten, want iedere dag die je leeft met een eetstoornis en dwang, is één dag teveel. Ik ben er nog lang niet, maar ik ben op de goede weg. Een quote die ik erg toepasselijk vind is ‘The smallest step in the right direction, ends up being the biggest step in my life’.