Het één na laatste station

Blog; ingezonden door Dominique meisen ervaringsdeskundige 4-10-19

Daar staan we dan op het station met beide een koffer in onze hand. Jij een koffer vol behandelingen, ik een koffer vol eetstoornis. Op dit station zijn we samen in de trein gestapt. Samen hebben we heel wat stations bereikt waar we iedere keer iets van onze koffer konden achterlaten. Soms raakte je me een beetje kwijt op een station, maar met een omleiding wist ik iedere keer weer terug naar het station te komen waar jij stond te wachten, om samen onze reis voort te zetten. 

Toen kwamen we bij het één na laatste station van onze reis. Een enorm station, waar je makkelijk kon verdwalen. Een station waar geen einde aan leek te komen. Op dit station hebben we samen maandenlang rondjes gelopen, tot het moment waarop jij besloot dat je het station wilde verlaten. Jij heb geprobeerd me ervan te overtuigen de laatste trein te nemen. De trein naar mijn eindbestemming in herstel. 

Maar de laatste trein was immens groot. Ik voelde me klein en nietig, omdat ik niet in durfde stappen. Instappen was eng en onbekend en als ik samen met jou zou instappen, zou ik bij het eindstation alleen uitstappen. Jij zou terugreizen en me niet meer begeleiden.

 Alleen gaan, daar was ik niet klaar voor. Het is onbekend, ik zou op eigen benen moeten staan en volledig vertrouwen op mezelf, mijn gevoel en mijn keuzes. Jij zag mijn angst en twijfels en besloot dat het goed was dat ik op het één na laatste station bleef. Met alle handvatten die ik van jou gekregen had, zou ik dit station via de achterdeur kunnen verlaten.

En daar sta ik dan op het station waar jij me vertelt dat onze reis samen is volbracht. Jij blijft nog even bij me, zodat ik aan het idee kan wennen dat ik dit station ga verlaten zonder jou.

Je vraagt aan me wat dit in me losmaakt, maar ik wil even niks zeggen en voelen. Op dit moment voel ik namelijk de grond wegzakken. Jij, mijn stukje veiligheid en houvast, laat me gaan. Met alle kracht heb ik je proberen te overtuigen met me mee te reizen, maar onze wegen zullen scheiden.

Omdat ik wist dat ik je niet meer zou kunnen overtuigen van mijn omweg, besloot ik me erbij neer te leggen en zelf opzoek te gaan naar mogelijkheden. De mogelijkheden die je me aangeraden hebt, ben ik gaan onderzoeken. Ik heb gekeken of ik dit station via de achterdeur samen met iemand anders kan verlaten. Maar die iemand anders is niet zoals jij bent.

Die iemand anders stapt nu zomaar dit station binnen en kent de weg die ik afgelegd heb niet. Die iemand anders weet niet wat er in mijn reiskoffer zit. Zal ik die ander ooit kunnen gaan vertrouwen zoals ik jou vertrouw? Jij zegt dat er meer mensen zoals jij zijn en dat ik moet vertrouwen op mijn eigen kracht en gevoel.

 Jij bent er van overtuigd dat ik de reis kan afmaken zonder jou, voor jou heel geloofwaardig voor mij………een onbekend terrein.