Kijk eens verder..

24/7 worden we geprikkeld door alles wat we op social media langs zien komen. We zien perfect gefilterde foto’s van mooie lichamen of zogenaamd perfecte strandvakanties.  

Bewust of onbewust worden we hierdoor beïnvloed. Hetgeen dat we op social media zien, gaan we vergelijken met ons eigen leven en dan is ons eigenlijk leven toch maar saai en verre van perfect. We houden er dan ook zelden een goed gevoel aan over.

Als we echter realistisch nadenken, weten we dat het plaatje op social media slechts een fractie is van het leven van de persoon in kwestie, dat waarschijnlijk tien filters over de foto gemikt zijn en dat we het dus met een korreltje zout moeten nemen.

Dit hele social media gebeuren heeft me aan het denken gezet. Wat gaat er achter deze gefilterde foto schuil? Wat wil je met dit ‘perfecte beeld’ verbloemen? Wie is de échte persoon achter deze foto? What if I really knew you? Oftewel: Wat nou, als ik jou echt zou kennen? Zou ik dan anders tegen je aankijken? Hebben we misschien dingen gemeenschappelijk, terwijl we op het eerste gezicht zo verschillend lijken?

Aan dit beschreven hedendaagse fenomeen maak ik me ook schuldig. Ik plaats leuke plaatjes van mooie momenten van mijn leven en gooi er zomaar een paar filters over. Maar ook ik ben méér dan hetgeen dat ik op social plaats. Daarom speciaal voor jullie een korte ‘What if you really knew me….?’ van mij.

Als je mij echt zou kennen…,

Zou je weten hoe erg ik elke dag opnieuw struggle met mijn verstorende gedachten, maar dat ik alles wat ik tot nu toe overwonnen heb goed kan inzetten bij mijn werk als docent Duits.

Dan zou je weten dat mijn leerlingen alles voor me zijn, dat ik in mijn rol als docent helemaal in mijn kracht sta en dat ik me door mijn collega’s onwijs gesteund voel als ik het moeilijk heb.

Als je me echt zou kennen, zou je weten dat ik naar de buitenwereld toe heel hard en direct kan reageren en niet zo snel een blad voor mijn mond neem, terwijl ik eigenlijk heel onzeker, bang en gevoelig ben en altijd op zoek ben naar de bevestiging en goedkeuring van de ander.

Dan zou je weten dat ik gevormd ben door gebeurtenissen uit het verleden, die er onder andere voor gezorgd hebben dat ik me in alle situaties onwijs verantwoordelijk voel voor wat er gebeurt.

Als je me echt zou kennen dan weet je dat ik de controle altijd in handen wil hebben en dat ik enorm in paniek kan raken als iets anders loopt dan gepland.

Als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat ik het onwijs moeilijk vind om relaties aan te gaan, omdat mijn grootste angst is iemand kwijt te raken.

Als je me echt zou kennen dan zou je ook weten dat ik om deze reden niet veel vrienden heb, maar dat ik wel heel dankbaar ben voor mijn familieleden, kennissen en goede vrienden, die altijd voor me klaarstaan.

Wat nou, als ik jou echt zou kennen?

Eetstoornis zorg, wat vind jij belangrijk

Het laatste jaar is de zorg rondom het thema ‘anorexia’ in Nederland vaak in de media onder de aandacht gebracht. Hierbij kwamen onder andere de schrijndende verhalen van extreem lange wachttijden binnen de ggz, het feit dat jongens en meiden op een steedsjongere leeftijd al een eetstoornis ontwikkelen, uitbehandelde anorexiapatiënten en zeer extreme gevallen, zoals gedwongen fixaties, aan bod. 

Dit maakt dat er een landelijke werkgroep K-EET (ketenaanpak eetstoornissen) is opgericht. In deze groep werken mensen met veel kennis op het gebeid van eetstoornissen samen, om tot oplossingen te komen over hoe de zorg voor eetstoornissen anders kan.

Ik denk dat wij, hiermee bedoel ik mensen die momenteel te kampen hebben met een eetstoornis, mensen die een eetstoornis overwonnen hebben en de mensen die in afwachting van een behandeling zijn, hierin ook een stem hebben.

Tot dit inzicht ben ik gekomen, omdat ik laatst een artikel las, waarin stond dat eetstoornispatiënten niet wilsbekwaam genoeg zouden zijn om mee te beslissen over hun eigen behandeling. 

Met name het woord ‘wilsbekwaam’ stoorde mij heel erg. Het is naar mijn mening namelijk niet zo dat eetstoornispatiënten niet wilsbekwaam zijn. Ik zie het anders: Voor mensen met een eetstoornis is het op een bepaald punt in hun ziekte lastig om nog juiste (lees: gezonde) keuzes te maken, omdat hun gedachten door de ziekte overgenomen worden. Op dat moment hebben zij externen nodig, die keuzes maken die goed voor hen zijn. 

Een ander artikel dat ik las, ging over ‘gedwongen’ eten. Ook hier ben ik geen voorstander van. Dwingen werkt naar mijn mening averechts, omdat je eetstoornis je de hele tijd aanpraat dat andere mensen je alleen maar dik willen maken. Bovendien denk ik dat gedwongen eten en met name sondevoeding een traumatische ervaring kan opleveren. 

Waar ik een groot voorstander van ben, is een gedeelde verantwoordelijkheid in de behandeling, waarbij er uiteraard rekening moet worden gehouden met de ernst van de eetstoornis. Soms is het beginstadium namelijk zeker goed om de verantwoordelijkheid uit handen van de patiënt te nemen. Maar nooit geheel. 

Ik zou ervoor willen pleiten om de patiënt zelf ook verantwoordelijkheid te geven en met name ruimte voor het maken van gezonde keuzes, zodat hij/zij ook in de gelegenheid blijft om deze ‘gezonde’ kant aan te spreken. Hierbij vind ik het met name belangrijk om te praten met en luisteren naar de persoon in kwestie: Waar ben je bang voor? Wat zegt de E.S.? Klopt dit? Vanuit hier kunnen dan stappen gezet worden in de goede richting en kan de patiënt zelf steeds meer de verantwoordelijkheid terug in handen krijgen, als inderdaad de gezonde kant sterker wordt. 

Wat ik dus graag zou willen zien, is dat de patiënt meegenomen wordt in het verloop van de behandeling. Wat voor de een werkt, hoeft voor de ander niet te werken en ook gedurende de behandeling kan een bepaalde aanpak zijn werking verliezen, waarna er op een andere aanpak overgestapt moet worden. Kortom: Er moet goed naar het individu gekeken worden en constant gereflecteerd worden over het verloop van de behandeling.

Gelukkig gebeurt dit in het MUMC+  van Maastricht waar ik zelf in behandeling ben al, en merk ik dat dit heel fijn is en helpend is.

Wat ik echter mis maar zeker ook heel erg voorstander van ben is meerdere disciplines van  specialisten. Zo zou het goed zijn als er een team van specialisten, die ieder hun eigen specialisatie hebben (eetstoornis,  persoonlijkheidstoornissen, traumaverwerking, angststoornissen, autisme), samen zouden kunnen werken binnen een eetstoorniskliniek of -instantie.

Hierbij kan de focus naar mijn mening in het begin op het gewichtsherstel liggen en naar mate er wat gewichtsherstel heeft plaatsgevonden, kan er meer naar de onderliggende problematiek gekeken worden.

Korte lijntjes, een veilige omgeving en snel overleg, kortom: Een effectievere behandeling. 

Dit is hoe ik de zorg graag ingericht zou zien. 

Hoe zou jij het graag zien?

IMG_20191028_222823_800.jpg

Liefde na liefde

Er komt een tijd dat je opgelucht
jezelf zal begroeten.
Als je aankomt bij je eigen deur, in je eigen spiegel,
en elk zal glimlachen bij de begroeting van de ander
en zeggen: ‘Ga zitten. Eet.’.

Je zult de vreemdeling weer liefhebben die je zelf was.

Geef wijn. Geef brood. Geef je hart terug
aan zichzelf, aan de vreemdeling die al je hele leven
van je houdt, maar die jij negeerde
voor een ander, die jou door en door kent.

Pak de liefdesbrieven van de boekenplank,
de foto’s, de wanhopige krabbels.
Pel je eigen beeltenis van de spiegel.
Ga zitten. Geniet van je leven.

Go for.jpg

Trap zonder treden

Ik beklim een trap,
Maar zie vaak geen treden

Een lange weg te gaan
Maar ik weet niet hoe ik verder moet

Het leven dat ik wil leiden
nog ver in de wolken.
Maar ik kan geen stap verder gaan.

Pak mijn hand…

Ik word wakker met leven in mijn ogen
Energie om door te lopen.

Door wil ik gaan
Maar ik weet niet of deze trap naar boven of beneden gaat

Pak mijn hand…
Ik ben een leeuwin
Ik vecht voor twee, nee voor tien!

Een doel voor ogen
Een doel om voor te lopen
Maar weer geen trede

Pak mijn hand, ik ben zó moe
Pak mijn hand, ik ben alleen
Pak mijn hand, ik zie geen treden om te beklimmen
Pak mijn hand en kijk eens om je heen

Ik sta op en kijk achter me
Geen start meer in zicht.

Ik sta op en zie wolken om me heen
Ik sta op, wetend ik ben niet alleen

Pak mijn hand, ik sta op en loop verder


Staircase.jpg

Het één na laatste station

Blog; ingezonden door Dominique meisen ervaringsdeskundige 4-10-19

Daar staan we dan op het station met beide een koffer in onze hand. Jij een koffer vol behandelingen, ik een koffer vol eetstoornis. Op dit station zijn we samen in de trein gestapt. Samen hebben we heel wat stations bereikt waar we iedere keer iets van onze koffer konden achterlaten. Soms raakte je me een beetje kwijt op een station, maar met een omleiding wist ik iedere keer weer terug naar het station te komen waar jij stond te wachten, om samen onze reis voort te zetten. 

Toen kwamen we bij het één na laatste station van onze reis. Een enorm station, waar je makkelijk kon verdwalen. Een station waar geen einde aan leek te komen. Op dit station hebben we samen maandenlang rondjes gelopen, tot het moment waarop jij besloot dat je het station wilde verlaten. Jij heb geprobeerd me ervan te overtuigen de laatste trein te nemen. De trein naar mijn eindbestemming in herstel. 

Maar de laatste trein was immens groot. Ik voelde me klein en nietig, omdat ik niet in durfde stappen. Instappen was eng en onbekend en als ik samen met jou zou instappen, zou ik bij het eindstation alleen uitstappen. Jij zou terugreizen en me niet meer begeleiden.

 Alleen gaan, daar was ik niet klaar voor. Het is onbekend, ik zou op eigen benen moeten staan en volledig vertrouwen op mezelf, mijn gevoel en mijn keuzes. Jij zag mijn angst en twijfels en besloot dat het goed was dat ik op het één na laatste station bleef. Met alle handvatten die ik van jou gekregen had, zou ik dit station via de achterdeur kunnen verlaten.

En daar sta ik dan op het station waar jij me vertelt dat onze reis samen is volbracht. Jij blijft nog even bij me, zodat ik aan het idee kan wennen dat ik dit station ga verlaten zonder jou.

Je vraagt aan me wat dit in me losmaakt, maar ik wil even niks zeggen en voelen. Op dit moment voel ik namelijk de grond wegzakken. Jij, mijn stukje veiligheid en houvast, laat me gaan. Met alle kracht heb ik je proberen te overtuigen met me mee te reizen, maar onze wegen zullen scheiden.

Omdat ik wist dat ik je niet meer zou kunnen overtuigen van mijn omweg, besloot ik me erbij neer te leggen en zelf opzoek te gaan naar mogelijkheden. De mogelijkheden die je me aangeraden hebt, ben ik gaan onderzoeken. Ik heb gekeken of ik dit station via de achterdeur samen met iemand anders kan verlaten. Maar die iemand anders is niet zoals jij bent.

Die iemand anders stapt nu zomaar dit station binnen en kent de weg die ik afgelegd heb niet. Die iemand anders weet niet wat er in mijn reiskoffer zit. Zal ik die ander ooit kunnen gaan vertrouwen zoals ik jou vertrouw? Jij zegt dat er meer mensen zoals jij zijn en dat ik moet vertrouwen op mijn eigen kracht en gevoel.

 Jij bent er van overtuigd dat ik de reis kan afmaken zonder jou, voor jou heel geloofwaardig voor mij………een onbekend terrein.

 

 

Stel je niet aan!

Blog; ingezonden door Janneke de wit erveringsdeskundige 2-10-19

Met een eetstoornis of een andere psychische ziekte word je niet altijd geboren. Psychische aandoeningen kunnen zich gedurende je leven ontwikkelen en een dusdanig groot onderdeel van jouw bestaan worden, dat het niet meer leefbaar is.

Als er in je jeugd iets heftigs gebeurt, te denken aan bijvoorbeeld het overlijden van een naaste of de echtscheiding van je ouders, kan dit een grote impact op de rest van je leven hebben. Kinderen kunnen namelijk moeilijk woorden geven aan dingen die gebeuren en interpreteren de wereld emotioneel op hun eigen manier.

Zo komt het vaak voor dat kinderen denken dat zij het schuld zijn dat hun ouders scheiden: ‘Als ik liever was geweest, waren papa en mama nog bij elkaar geweest.’. Het kind ontwikkelt zo een verkeerd beeld van zichzelf en kan dit op zijn of haar hele leven projecteren. Het gaat zichzelf door een gekleurde bril zien en krijgt dus een vertekend (lees: negatief) zelfbeeld.

Ook kan er, als de ouders zich in een heftig rouwproces bevinden, voorbij gegaan worden aan de emoties van een kind. Hierbij is niemand ‘schuldig’, maar dit gebeurt gewoon. Als je zelf aan het rouwen bent, ben je namelijk niet in staat om iemand anders, in dit geval een kind, de aandacht te geven die het nodig heeft. Dit kan ervoor zorgen dat het kind zichzelf gaat wegcijferen en zich verantwoordelijk gaat voelen voor (één van) de ouders. Zij hebben namelijk al genoeg verdriet en kunnen gezeur van het kind er niet bij hebben, althans, dat denkt het kind.

In zulke situaties kan er onbedoeld voorbij gegaan worden aan de basisbehoeften van een kind of er kan niet adequaat op de behoeften ingespeeld worden. Deze basisbehoeften kunnen bijvoorbeeld zijn: Veiligheid en verbondenheid, zelfexpressie, spontaniteit en spel, realistische grenzen en autonomie, competentie & identiteitsgevoel.

Als er in je leven veel heftige dingen gebeuren of gebeurd zijn, kan het stukje spontaniteit en spel bijvoorbeeld missen. Spontaniteit en spel houdt is dat er ruimte is voor je emoties en dat deze ook erkent en op een voor jou juiste manier ondersteund worden.

Zelf had ik als kind bijvoorbeeld heel veel behoefte aan geruststelling als ik in paniek was. Mijn omgeving kon soms echter niet adequaat inspelen op mijn emoties, omdat ze op dat moment zelf veel verdriet hadden, waardoor mijn paniek bleef bestaan en ik mijn emotie ‘paniek’ niet serieus nam.

Dit breidde zich sterk uit naar andere emoties, totdat ik mezelf niet meer serieus kon nemen. In de puberteit had ik de nodige problemen, maar ik praatte er liever niet over, want ‘dit viel wel mee’ en ‘anderen hadden het erger’. Ik wilde anderen niet met mijn problemen belasten en praatte mezelf aan dat ik me aanstelde. Zo leek het naar de buitenwereld toe alsof alles prima ging, maar van binnen voelde ik me steeds slechter.

Dat het niet goed met me ging, kwam in stressvolle situaties, zoals bij een eindexamen duidelijk naar voren. Ik had enorme faalangst en deed niks anders dan huilen.

In mijn omgeving vonden ze mijn emotionele uitbarsting overdreven, ik kreeg niet de geruststelling en troost die ik nodig had en bagatelliseerde mijn emoties. Alweer.

Pas sinds in bij mijn nieuwe psychologe ben, die werkt met schematherapie, ben ik teruggegaan naar mijn kindertijd. Wie was ik als klein meisje? Waar had ik behoefte aan gehad op momenten dat ik in paniek was?

Bij haar leerde ik dat dit meisje nog steeds onderdeel van mij is en dat ik haar zelf gerust kan stellen als dat nodig is. Samen gingen we op zoek naar wat ik nodig had op paniekmomenten: Een warm dekentje voor een veilig gevoel en een kop warme thee bijvoorbeeld.

Dankzij mijn psychologe weet ik nu dat het meisje in mij een heel gekwetst meisje is. Naar dit kleine meisje durf ik inmiddels te luisteren als ze in paniek is of geraakt wordt door een situatie, want ik weet dat ze zich niet aanstelt, maar troost, liefde en warmte nodig heeft.

Oordeel dus nooit te snel over de situatie van andere mensen, want jij weet nooitwat iemand van binnen voelt. Respecteer de emoties en gevoelens van de ander, want het is niet aan jou om te zeggen dat iemand zich aanstelt.

Eetstoornis, waar ben ik?

Blog; ingezonden door Janneke de wit ervaringsdeskundige 28-9-19

Dat een eetstoornis ervoor zorgt dat je niet meer jezelf kan zijn, moge duidelijk zijn. Een eetstoornis komt namelijk niet uit de lucht vallen en heeft altijd een duidelijke functie. Welke functie dit is, kan per persoon verschillen. Misschien ben je bang om volwassen te worden en voor de verantwoordelijkheden die hierbij komen kijken of heb je een hele lage eigenwaarde. Een eetstoornis zorgt er in ieder geval voor dat je met deze vervelende en lastige gevoelens niet hoeft te dealen.

Hoe langer je aan de eetstoornis lijdt, des te meer raak je van je echte ‘ik’ vervreemd. Van nature ben je bijvoorbeeld een creatief iemand, die houdt van gezelligheid en mensen om zich heen. Een eetstoornis kan ervoor zorgen dat deze mooie eigenschappen, die jou maken tot wie je écht bent, naar de achtergrond verdwijnen. Door de hele dag alleen maar bezig te zijn met eten, gewicht en calorieën tellen, blijft er namelijk weinig tijd en ruimte in je hoofd over voor andere dingen. Je sociale contacten kun je niet meer goed onderhouden en ook je werk of school lijden onder jouw ziekte. Je raakt ondergesneeuwd door de eetstoornis en weet niet meer wie je bent en wat je leuk vindt.

Hiermee heb ik ook te maken gehad. Het eens zo vrolijke, stralende meisje dat genoot van het leven en een groot sociaal netwerk had, werd een afgestompte persoon die de hele dag met bewegen, eten en andere dwangmatige zaken bezig was. Ik dacht hierin de controle te vinden, maar dit was slechts schijn. Ik was namelijk een marionettepop geworden, die moest dansen naar de pijpen van de eetstoornis en de dwangstoornis. Iedere dag opnieuw hetzelfde ritueel: Sporten, poetsen en te weinig eten. Mijn kernovertuiging was dat ik ‘niet goed genoeg’ was en dat ik niet onvoorwaardelijk mocht leven.

Ik moest aan allemaal regeltjes en eisen voldoen om te ‘mogen leven’. Alles moest en niks mocht, want ik was het gewoon niet waard. Ik was het niet waard om een t- shirt voor mezelf te kopen, ik was het niet waard om stil te zitten, ik was het niet waard om voldoende te eten, ik was het niet waard om een gezond gewicht te hebben, etc. Als ik in de stad in een ‘gekke bui’ spontaan een sportshirt kocht, kreeg ik in de volgende winkel dusdanig veel spijt, dat ik het shirt met een slap smoesje terugbracht naar de winkel waar ik het gekocht had, want geld uitgeven aan mezelf was een echte ‘no go’.

Deze eisen en regeltjes zijn er niet opeens, maar sluipen erin. Het gaat van kwaad tot erger. Hoe meer je luistert naar deze kritische kant in jezelf luistert, des te meer ga je deze irreële zaken geloven. En hoe meer je hierin gaat geloven, des te meer raak je ondergesneeuwd en vervreemd van jezelf.

Bij mij heeft dit jaren en jaren geduurd, totdat het niet meer leefbaar was. Mijn mooie appartement moest ik vaarwel zeggen, om terug bij mijn ouders te gaan wonen, die mijn dwangen onder controle probeerden te houden. Op mijn werk, waar ik zoveel voldoening en plezier uithaalde, moest ik me ziekmelden. Het was nu tijd om aan mezelf te gaan werken en opnieuw te leren leven. Ik moest mijn overtuigingen resetten, mijn dwang en eetstoornis met de harde hand de mond snoeren en gaan geloven dat ik het net zoals alle anderen waard was om onvoorwaardelijk te leven. Wat ik hiervoor moest doen? Dingen die voor anderen heel normaal zijn: Kleding kopen, thee drinken op een terras, een boek lezen, voldoende eten, een normale relatie met sport en beweging opbouwen en opnieuw ontdekken wie ik was en wat ik in het leven wilde bereiken. Kortom: Lief zijn voor mezelf.

Op dit pad heb ik nu de eerste stappen gezet. Ik kan zeggen dat het best onwennig en stiekem ook wel als een uitdaging voelt. Van nature ben een krachtig en sterk iemand, maar ik leek heel lang niet opgewassen tegen de kracht van de eetstoornis en dwang. Nu MOET ik mijn krachten goed benutten, want iedere dag die je leeft met een eetstoornis en dwang, is één dag teveel. Ik ben er nog lang niet, maar ik ben op de goede weg. Een quote die ik erg toepasselijk vind is ‘The smallest step in the right direction, ends up being the biggest step in my life’.


De dag dat ik je voorgoed ga loslaten.

Blog ingezonden door; Dominique Meisen ervaringsdeskundige 22-9-19

Er zal een dag gaan komen dat ik je volledig los zal gaan laten, een dag dat ik zeker weet dat ik je niet meer nodig zal hebben, niet meer bang voor je ben, ik volledig op mezelf durf te vertrouwen, dit wordt de dag dat we voor altijd afscheid van elkaar gaan nemen. Ik had gedacht dat deze dag zou komen op de dag de afscheidsbrief aan je schreef, de dag dat ik de kliniek in liep. Maar dit was niet de dag, waarop wij elkaar los zouden laten, wij beiden waar er toen nog niet klaar voor. De dag dat ik de kliniek uit liep wist ik het wel, ik wilde niet meer terug naar onze hechte band, ik had je niet meer nodig, dit zou de dag zijn dat ik je volledig los zou laten. Wat jij me bracht, kon ik me nu zelf brengen en de mensen om me heen. Dit leek de dag te zijn, een dag vol zelfvertrouwen en dag van een nieuw begin, zonder jouw aan mijn zijde. Heel even was je ook van mijn zijden, heel even waren we los van elkaar. Maar als snel kwam je weer langs me staan, alleen niet zo kortbij, op een afstandje afwachtend kijken hoe ik het zou doen, kijken hoe je weer korterbij kon komen. En korterbij kom je, je weet weer aan me vast te klampen en dit terwijl je me eigenlijk niks meer te bieden hebt, wil je je niet van me los maken want het is nog niet de die dag.

Wanneer zal die dag dan komen, waneer is het juiste moment? is er ooit wel een juist moment? Ik denk dat het juiste moment er voor jouw nooit komt, dat jij altijd wel een reden vindt waarom wij bij elkaar moeten blijven, en soms denk ik je hebt gelijk wij moeten bij elkaar blijven. En meteen hoe ik deze zin hier zo typ bekruipt me een gevoel, een gevoel dat lastig uit te leggen is, een gevoel van veiligheid, rust maar ook van angst en onrust. angst voor het monster dat jij wordt als we bij elkaar blijven. angst voor het monster dat jij wordt als we uitelkaar gaan. angst, onzekerhied, spijt.

Veiligheid die je me weet te geven. veiligheid die anderen me weten de geven. veiligheid, vertrouwen, geluk. rust als ik je volg, als ik me aan je overgeef. onrust als ik je volg, als ik me aan je overgeef. wat heb je me nog te bieden............................. niks meer

Mijn weg.

Blog ingezonden door; Janneke de Wit ervaringsdeskundige 21-9-19

20 oktober 2015. Ik sta aan het begin van een lange weg. Als ik achter me kijk, zie ik mist. Stilstaan of teruglopen zijn geen optie meer. Voor me kijkend, zie ik op deze weg hoge bergen en diepe kloven. Ik begin voorzichtig te lopen, maar ik weet niet waar naartoe. Het voelt alleen en ik ben bang om te vallen. Ik kijk om me heen. Langs de weg staan mensen die handen reiken en bemoedigende woorden fluisteren, maar in mijn hoofd voer ik een eenzame strijd. Een strijd tegen gedachten die me proberen te weerhouden om een stap te zetten. Het is verwarrend, maar toch blijf ik voorzichtig lopen.

Met de stap die ik zet, begin ik te geloven in de woorden die mij toe worden gefluisterd: Je kan het, jij bent sterker! Onderweg kom ik andere mensen tegen. We delen onze gevoelens en bewandelen de weg hand in hand. Ik val, maar word meteen weer overeind getild. Zij vallen en ik praat ze overeind. We kijken voor ons en beklimmen de berg. De tocht is zwaar. Zo zwaar, dat we sommigen aan het einde achter ons moeten laten. We bereiken het eindpunt, kijken trots om ons heen en planten een vlag bovenop de berg.

16 juni 2019. Ik sta aan de start van de HM in Maastricht. Het startsein klinkt, ik beginnen te rennen, maar ik ken de weg niet. Het slimste is om gewoon te vertrouwen op de mensen die de weg weten. Dat dat het beste is, heb ik inmiddels geleerd. De eerste 10 kilometer voer ik een zware innerlijke strijd. Er komen veel gedachten voorbij, die proberen mij van mijn pad te brengen: ‘Dit haal je nooit, stop gewoon!’, ‘Je kunt dit niet, wat denk je wel.’. Met alle kracht die ik in me heb, probeer ik deze gedachten opzij te zetten.


Na 11 kilometer herken ik stukken weg, die ik eerder bewandeld heb. Ik herken ze niet alleen, in voel ze en ben met hen verbonden. Met deze weg deelde ik mijn gedachten en emoties. Mijn emoties zullen voor eeuwig een deel van deze weg zijn. Mijn maatje krijgt een klap van de wind die de kop opsteekt en zegt tegen me dat ze niet meer verder kan. Ik wil het eigenlijk niet, maar ik moet haar achterlaten. De laatste kilometers begin ik er zelf eindelijk in te geloven dat ik het eindpunt ga halen. Ik kijk om me heen en zie mensen die zwaaien en bemoedigende woorden schreeuwen. Inmiddels kan ik deze woorden voor waar aannemen en glimlach ik vriendelijk terug. Stap voor stap loop ik verder. Als ik de eindstreep gehaald heb, kijk ik achter me.

Achter me zie ik de weg die ik bewandeld heb. Niet één keer, maar twee keer. De cirkel is rond. Ik heb alles nóg een keer mogen voelen, mogen ervaren, maar nu in een hoger tempo. Het overleven van een zwarte periode uit mijn leven wordt nu bekroond met een prachtige medaille. Ik kijk voor me en zie waar ik het allemaal voor gedaan heb.

Lief lichaam.

Blog ingezonden door; Dominique Meisen ervaringsdeskundige 21-9-19

Ik weet je hoort bij mij, ik heb je immers gekregen bij mijn geboorte.Ik groeide in je op, je liet me rennen, klimmen, klauteren. Als ik je kapot viel zorgde je ervoor dat de wonden, breuken netjes heelden en je ze niet meer zag, of ik er geen last meer van had.

Je zorgde goed voor mij, je maakte van me een mooie slanke jonge meid eigenlijk niks om over te klagen, jongens vonden het mooi meiden keken tegen me op en wilde ook wel zo een lijf.Maar toen gebeurden er iets er kwam iets in me die niet meer zo tevreden was met jouw als mijn lichaam, er kon hier en daar best wel iets af. En daar protesteerden je niet tegen en ging hier in mee, hierdoor kreeg ik nog een mooier lichaam en we waren samen best te vrede met elkaar. En dat iets wat in me kwam werd sterker het vond steeds meer een ingang om jouw langzaam minder mooi en strek te maken, er moest meer van af, er moesten meer wonden/ littekens komen.

Toch lichaam heb jij je hier nooit tegen verzet, je liet het allemaal toe en bleef ondanks dat strek en gaf het niet op. Iets waardoor ik je bewonerde iets waardoor dat iets ook krachtiger werd en zo leken jullie wel steeds harder tegen elkaar op te boxsen, en geod samen met elkaar te kunnen leven het was normaal, tot dat ik me reaaliseeerde dat dat iets je kapot begon te maken want ergens begon je toch te hapren en leek je het niet meer allemaal goed te kunnen, en werd het tijd dat ik voor jouw ging zorgen je weer een beetje krachtiger maken, en dat gebeurde.

Alleen lichaam is er wel iets veranderd ik heb die bewonering niet meer voor je, eigenlijk weet ik niet goed wat ik met je aan moet. Je bent er je hoort bij me, maar ik vindt je niet meer mooi, ik zie wat ik dat iets met je heb laten doen, de littekens de uitstekende boten, de niet meer mooi gave huid, en het iets dat in me zegt dat jij dit verdient jij die altijd zo trouw aan me is geweest, jij die me ondanks dat ik je zo slecht verzorgde me mijn mooiste geschenk heeft gegeven, jij die zo krachtig was om mijn zoon in me te laten groeien, hem niet te vroeg te laten komen alle kracht bij elkaar raapte voor de geboorte, terwijl ik je door dat iets liet lijden en je alle laaste kracht uit je liet halen, heb jij me dit wel geschonken, en blijf je loyaal aan me.

Het is eigenlijk heel knap wat je doet, hoe zeer je dat iets ook in de weg zit, hoezeer dat iets je weer laat lijden, door honger, walging, pijn, vermoeidheid, je geeft niet op, je blijft strek en laat me niet in de steek en jullie lijken zo weer tegen elkaar aan te boxen zo dat het weer normaal begint te lijken, beiden die me willen beschermen, jij tegen dat iets het iets tegen alle gevoelens die je me geeft, beiden zeer loyaal en krachtig.